Pura Vida!

Na een heerlijke nachtrust in het fijne grote bed was ik om kwart voor zes klaarwakker.

Ik pakte mijn laptop erbij en ging buiten op een stretcher bij het zwembad genieten van het fantastische uitzicht en las de leuke reacties op het blog. Ik maakte het nieuwe verhaaltje en zocht de foto's erbij.
Het leek wel of ik naar een widescreen tv zat te kijken, er vlogen kaketoes voorbij en kolibries, allerlei soorten roofvogels en diverse kleuren papegaaien. De mooiste vlinders vlogen af en aan en er liepen kleine salamanders rond. Dit was echt genieten met de vogelgeluiden en de krekels op de achtergrond.

Hier boven op de berg staat er constant een heerlijk briesje en ik kan lekker in de schaduw zitten op de veranda.

Nathalie kwam rond half 8 om de hoek kijken en Tom maakte ik om 8 uur wakker. Ik begon wel trek te krijgen en had zin in ontbijt. Als het aan Tom gelegen had dan had hij nog veel langer kunnen slapen, hij zit altijd snel in het ritme.
We dekten de tafel buiten voor het ontbijt en aten lekker cornflakes, toast met jam en kaas en we konden buiten een eitje bakken op de buitenkeuken. Ook het broodrooster hadden we buiten neergezet.

We konden er niet over uit hoe mooi het hier was en konden niet stoppen met foto's maken.
Wat wel lachen is dat er op het terras ook een buiten wc is en als je daar zit heb je toch een uitzicht!

Uitzicht vanaf het toilet :)

Om het huis heen ligt een prachtige tuin met mooie bloeiende planten.
Hieronder volgt een impressie van ons paradijsje op aarde.

Groene hekje moet voorkomen dat kikkers in het zwembad springen.

We lazen, we zwommen en verder genoten we alleen maar van al het moois om ons heen. Nathalie werkte aan haar kleurtje hoewel ze al poepie bruin is.
's Middags gingen we ook het tompouche luchtbed opblazen die we meegenomen hadden maar ik vond het best nog link met het drijven over de rand.

's Middags kletsten we nog even bij met Sebastian op facetime en we begrepen dat het nu in Nederland noodweer was i.v.m. de orkaan Bertha. Zijn we gelukkig net op tijd weg. Het was hier de hele dag rond de 30 graden. Ik was maar even in de zon geweest in het zwembad en mijn schouders waren al verbrand.
Nathalie maakte een telefonische reservering voor een restaurant voor vanavond.
In de verte zagen we onweer aankomen en de luchtpartijen veranderden iedere keer. Rond 4 uur barstte er een enorme onweersbui los, het kwam echt met bakken uit de lucht.
We wilden toch wel weg om te eten dus nadat we gedoucht en omgekleed waren gingen we op weg naar beneden.
We gingen eten bij Mamma e Papa een aanbevolen restaurant in Ojochal.

We kregen een tafel buiten op het terras en Tom en ik bestelden een pizza en Nathalie pasta met zalm. Zij kreeg er ook een salade bij. Ik kreeg een grote bel rode koele wijn waar ik later behoorlijk van instortte.

Op de rekening hier zetten ze net als bij diverse restaurants de tip al ingevuld op de bon.
We waren weer vroeg terug in het huis en Nathalie en ik gingen film kijken. Er zijn geen tv zenders maar een groot aanbod van allerlei films.

Het lange wachten wordt beloond.

Vanmorgen werd ik rond 5 uur wakker van vogelgeluiden.  Dat was nog eens leuk wakker worden. Rond kwart voor zes ging ik het verslag van gisteren typen en Nathalie was rond 7 uur bij ons. We gingen heerlijk ontbijten in de rancho en kregen direct het ultieme vakantiegevoel. Het was prachtig weer, het zwembad fonkelde en  Anna bakte lekker roerei voor ons en we aten vers fruit.  Er waren diverse andere gasten en het was een gezellige boel.

Nathalie gaf ons nog een rondleiding over het terrein waar diverse mooie bloeiende planten stonden en ze liet ons de kas van Peter zien waar hij allerlei soorten pepertjes kweekt.

Nadat we de spullen naar de auto gebracht hadden kletsten we nog een hele poos met Peter en Flor. Ze waren ontzettend tevreden over Nathalie en zullen haar erg missen. Ze mag altijd terugkomen. We hadden een navigatie willen kopen maar Peter had er een te leen voor ons die we mochten meenemen. Dat was helemaal makkelijk natuurlijk. Nathalie nam afscheid van Anna  waar ze leuk mee samengewerkt had.

Nathalie en Anna op hun werkplek.

Nathalie met Flor en Peter (en Blacky)

Rond 10 uur gingen we op pad naar de tolweg 27. De weg was prachtig en de natuur is zo mooi, alles is ontzettend groen en we zagen allerlei bloeiende bloemen onderweg. Nathalie had gelukkig nog Colones dus daar konden we de tol mee betalen.

Op een gegeven moment moesten we de 34 gaan volgen en deze weg was nog vrij nieuw en  reed lekker. Tom is erg tevreden over de auto, hij zit en rijdt goed. We reden vlak langs de kust en bij een mooi uitzichtpunt stopten we een poosje.

Omdat we besloten hadden onderweg boodschappen te doen stopten we in Uvita bij een supermarkt. Helaas hadden we onderweg grotere supermarkten gezien en deze was niet zo bijzonder maar de meest noodzakelijke dingen hadden ze wel. Bij de bank aan de overkant pinden we wat Colones, want daar wordt nog volop mee afgerekend en de koers is gunstiger dan de dollars. 1000 colones is ongeveer 2 dollar. De rekening b ij de supermarkt was 63.000 colonnes, echt lachen, wat een geld. We tankten de auto hier direct vol.

We hadden afgesproken met het management bureau dat we ze zouden ontmoeten tussen 2 en 3 uur dus we belden ze om te zeggen dat we er bijna waren. Ze reden vooruit om de weg te wijzen en we reden een berg op, de rainforest in. De eigenaar had ons al aangeraden om een 4x4 te huren omdat de weg hobbelig zou zijn. De weg was heel lang en bochtig en zo nu en dan leek het net een achtbaan. Niet echt lekker voor mijn rug, maar toen we aankwamen was het alles waard.

Wat een SCHITTEREND huis en het uitzicht, echt killing! We kregen een rondleiding door het huis en uitleg over de verschillende apparatuur en kamers. De keuken was zo groot en volledig ingericht. Wij hebben een master bedroom beneden  met en suite badkamer en walk in closet. Er is nog een slaapkamer beneden met stapelbed en airco en nog één met een tweepersoonsbed. Alle andere kamers hebben plafond ventilators.

Van de derde slaapkamer beneden gaan ze een entertainment room maken. Nathalie koos voor de grote slaapkamer en suite boven met een balkon en fantastisch uitzicht. Ik zal morgen veel foto's van het huis plaatsen.

We gingen heerlijk op het terras wat drinken en aten stokbrood met tonijnsalade en wat nacho chips met warme kaassaus. We genoten enorm. Later in de middag kwamen er heel veel papegaaien aanvliegen in de bosjes rondom ons. Je kon de zee zien vanaf het terras en rondom prachtige natuur.

Rond 6 uur maakten we de afdaling naar beneden en dit was toch wat lastiger dan we dachten. Doordat we de auto gevolgd hadden dachten we dat we nergens afgeslagen waren maar dit waren we wel en na 20 minuten waren we beneden aan de doorgaande weg.
We wilden gaan eten bij het aanbevolen restaurant Citrus maar helaas hadden ze hier geen plaats zonder reservering. Nathalie praatte met de eigenaar in het Spaans en Tom en ik keken elkaar aan. Ze had geen taalles gehad maar moest je haar nu horen. Zo trots. Ze regelde een tafel voor maandagavond want op zondag zijn ze gesloten.
Daarna reden we naar Exotica (Cuisine du Monde), een ander aanbevolen restaurant. We aten buiten op het terras en het was er zo leuk en het eten was heerlijk. De eigenaresse was Française en ontzettend vriendelijk. Tom bestelde een tournedos met pepersaus, Nathalie had grote garnalen in knoflookboter en ik koos de varkensfilet met port en ananas. Als dessert nam Nathalie een brownie met wat ijs en ik vamille ijs met espresso en Baileys en Tom had een kopje espresso koffie.

Hier komen we zeker deze vakantie nog eens terug.
De bergweg terug naar boven ging al beter en we waren nu binnen 12 minuten weer thuis.
Nathalie en ik gingen nog even zwemmen en na een drankje te hebben gedronken op het terras vonden we het welletjes voor vandaag.

Eindelijk naar Costa Rica

Donderdag ben ik bezig geweest met spullen klaarleggen voor de koffers. Tom had nog gewerkt en was om half 5 thuis. We pakten samen de koffers in en vertrokken om half 8 van huis nadat we thuis boerenkool met worst gegeten hadden. We namen afscheid van Sebastian en reden naar Düsseldorf. We checkten in bij  het Van der Valk hotel en kregen een mooie kamer met uitzicht op de 14^e verdieping. 

Het hotel zag er erg modern uit en de auto konden we parkeren in de Tiefgarage . Omdat we via het internet geboekt hadden kregen we een voucher voor een gratis drankje en gingen heerlijk buiten op het terras genieten van een biertje en een wijntje.  Er kwam een aardige ober een praatje met ons maken, hij woonde in Heerlen en werkte nu tijdelijk hier. Op de kamer gingen we nog lekker in bad met jacuzzi en rond half 12 gingen we slapen. Dit is wel een relaxte manier om de vakantie te beginnen.

In plaats van een shuttle busje zou er een taxi komen en deze hadden we rond kwart over 6 besteld en nadat we om half 6 opgestaan waren, dronken we een kopje thee op de kamer en reden naar het vliegveld. Voor het inchecken naar de USA was nu een aparte balie i.v.m. Esta. Het inchecken ging snel, we hebben nu 2 koffers van 23 kg en een extra lege tas bij ons. 

We moesten een poosje wachten op mijn rolstoel en net  toen Tom even buiten was om een sigaartje te roken kwam er een medewerkster aan. Zij vertelde dat ze de hele tijd bij ons bleef tot aan het vliegtuig. Dat had ik niet verwacht maar hierdoor gingen we wel snel door de douane. Ze volgde steeds de borden Priority Lane, nu was het nog niet zo druk op het vliegveld maar toch. Bij het fouilleren wilde ik al opstaan maar ook dit hoefde niet. Wel wennen hoor.

Ze parkeerde ons bij het restaurant Marche waar we een broodje wilden eten. We spraken af dat zij om 8.20 uur weer bij ons zou zijn. Het boarden zou vanaf half 9 beginnen.

Nadat we een lekker Duits broodje met ham en kaas gegeten hadden reed ze ons al naar het vliegtuig en konden we al instappen. Het toestel was nog helemaal leeg, een vreemd gezicht.

Uiteindelijk vertrok het toestel pas om 10 uur i.p.v. om 9.15 uur, dus best wel te laat. Onze overstap in Miami is maar 2 uur dus we hoopten dat we toch op tijd zouden landen.

De service aan boord was fantastisch. We kregen heel vaak drinken, ook flesjes water, een zakje koekjes en de keuze vandaag was Pasta of Kip in Jalapeno saus.

Zoals gewoonlijk vonden we het niet zo lekker en aten wat muizenbeetjes. Later in de middag kregen we nog koude quiche en pasta. Ik vond alleen de crackers met smeerkaas erbij lekker. De beenruimte viel wat tegen vond ik en de man voor mij had iedere keer zijn stoel in de laagste stand waardoor het schermpje met films boven op mijn neus zat. Ik vermaakte me met lezen op mijn e-reader, films kijken o.a. Last Vegas en Go for it. Het lukte ons nog aardig om te slapen dus dat was wel fijn. De laatste 2 uur begon ik het zitten behoorlijk zat te worden en deed mijn middel en onderrug pijn.

We zouden landen rond half 2 en waren rond kwart voor 2 bij de landingsbaan maar helaas maakte het vliegtuig een doorstart en bleven we nog een hele poos cirkelen boven Miami.  Na de landing stond er in de slurf al een rolstoel voor me klaar en gingen we langs een apart deel door immigrations. Het was een behoorlijk lange wandeling hier naar toe dus ik was wel blij dat ik kon zitten en niet snel hoefde te lopen. we moesten nog een poos wachten op andere families met een rolstoel. Er werden totaal geen vragen gesteld en we kregen de stempels al snel. Voor het eerst hadden we ingevuld dat we food bij ons hadden, een stuk kaas en allerlei snoep, maar hier werd verder niet naar gevraagd.

Hierna liepen we naar de bagageband en zagen na een hele poos onze twee koffers gelukkig verschijnen. Deze namen we mee om bij Connecting Flights weer af te geven. Toen Tom vroeg of ze de vlucht wel gingen halen van 15.45 uur, het was inmiddels 15.15 uur, werd ons direct verteld dat we de vlucht zouden missen en ons naar de American Airline balie moesten begeven om een andere vlucht te boeken. Ik zag het direct al somber in, straks zouden we nog in Miami moeten overnachten en ik wil naar mijn kind!

Gelukkig was er plek op de vlucht van 19.50 uur en we kregen nieuwe boarding passen en nieuwe labels voor de koffers. Er werd weer een nieuwe rolstoel voor me geregeld maar nadat we 10 minuten hadden zitten wachten zei ik tegen Tom dat ik liever gewoon weg wilde om wat te eten en te drinken zonder dat er iemand bij je blijft. Het is tenminste een wereld op zich als je dit allemaal zo meemaakt in een rolstoel. Wat een personeel loopt er ook rond op de vliegvelden om mensen te begeleiden.

Tom ging even roken buiten en ik stuurde Nathalie een sms dat we niet om 16.15 uur bij haar zouden zijn maar om 20.35 uur. Dat vond ze natuurlijk ontzettend jammer maar was ook wel blij dat we die avond al zouden komen. Ze was al in het airport hotel en zou wat gaan eten bij Denny’s. Wij dronken eerst een lekkere cappuccino bij Starbucks en pinden gelijk wat Amerikaanse dollars.  Ook kochten we voor Nathalie een plakje lemon cake die ze besteld had, haha.

Omdat ik wel trek gekregen had haalde Tom een Whopper voor me bij Burger King maar zelf hoefde hij niet. Toen hij terugkwam zei hij dat een maaltijd goedkoper was dus hij at de frietjes en we dronken er cola bij. 

Het wachten op de vlucht duurde erg lang en op een gegeven moment wist ik niet meer hoe ik zitten moest, alles deed me pijn en ik wilde eigenlijk lekker languit op een bed liggen. 

Het toestel was totaal niet vol en we hadden enorm veel beenruimte, dat was wel fijn. We gooiden onze leuning naar achter en konden gelukkig nog een poosje slapen. Ook hier kregen we formulieren aan boord om per persoon en één per familie in te vullen. In de slurf stond een aardige man klaar met een rolstoel voor me en ook de vrouw bij Immigrations was ontzettend vrolijk en lachte de hele tijd vriendelijk. Dat is in Amerika wel eens anders.

Bij de bagageband pakte Tom een bagage karretje en onze koffers waren ook meegekomen. Toen we eenmaal buiten waren zagen we Nathalie al direct staan, wat was ze bruin en wat zag ze er goed uit. We waren zo blij elkaar weer te zien en te knuffelen.

We bedankten de rolstoel man en gingen wachten op het busje van Thrifty die ons naar de autoverhuur zou brengen. Nathalie had contact met ze opgenomen om door te geven dat we later aankwamen en zo geregeld dat we later opgehaald zouden worden. We werden afgezet bij het kantoortje en moesten allerlei papieren invullen. Via Peter hadden we een speciaal tarief gekregen en we kregen een koelboxje mee. Buiten stond er een mooie zwarte Toyata Rav4 voor ons klaar, het nieuwe model en Tom was er erg happy mee.

Een medewerker liep met ons mee  naar buiten om eventuele schade aan de auto te noteren. We moesten hier wel om lachen want in Amerika staat de auto gewoon voor je klaar met sleutels er in en kun je wegrijden.

Nathalie ging voorin zitten bij Tom zodat zij NATIgatie kon spelen en wees ons zo de weg naar het hotel. Het was wel jammer dat we nu in het donker aankwamen maar wel ontzettend leuk om alle bekende plekjes van de foto’s te zien in het echt.

We maakten kennis met Anne, de andere stagiaire, en met Peter de eigenaar. Nathalie bracht ons naar onze kamer en we kletsten honderduit. Nadat we nog even een drankje in de rancho gedronken hadden zochten we na een verfrissende douche snel ons bed op.

We lagen dus om 22.15 uur Costa Ricaanse tijd in bed, dat was in Nederland kwart over 6 dus precies 24 uur later nadat de taxi ons opgehaald had zijn we gewoon in Costa Rica.

Klaar voor vertrek

De laatste weken thuis is het prachtig weer geweest en heb ik met veel plezier de updates van Nathalie's blog gelezen.
We hebben nu ontzettend veel zin om naar Costa Rica te gaan, ik mis haar enorm en ook Nathalie kan niet wachten om ons weer te zien.

Voor Tom heb ik een nieuw Esta formulier aangevraagd omdat we via Miami vliegen. Die van mij is nog geldig en ik heb alleen wat vluchtinformatie aangepast.
Ik heb Air Berlin gebeld en heb daar een rolstoel geregeld voor op het vliegveld. Omdat ik, als ik lang moet wachten in een rij, veel last van rugpijn krijg is het wel fijn dat ik niet lang hoef te staan.
Ik heb mijn topbonus kaart van Air Berlin ge-upgrade naar een service kaart en zodoende konden we de stoelen voor de vlucht al vastleggen. We mogen nu ook meer bagage meenemen 2 x 32 kg per persoon ipv 23 kg.
Dit zijn de vluchtgegevens:

Traject 1
Vluchtnr. AB7000 (Air Berlin)
Van vr,  08.08.2014 - 09:15 uur Düsseldorf
Naar vr, 08.08.2014 - 13:20 uur  Miami Florida

Traject 2
Vluchtnr. AA1427 (American Airlines)
Van  vr, 08.08.2014 - 15:25 uur Miami Florida
Naar vr, 08.08.2014 - 16:15uur  San Jose Juan Santamaria, Costa Rica

Vrijdagavond slapen we in het Dos Palmas hotel en hopelijk staat Nathalie klaar op het vliegveld om ons te verwelkomen.
Hierna halen we de huurauto op en gaan we waarschijnlijk een hapje eten.
Nathalie heeft gezien dat er ook een Chili's en een Outback restaurant zitten in San José.

Zoals jullie vast wel weten zijn wij dol op kokkerellen en uit eten gaan en ik heb een leuke website gevonden met allerlei informatie over restaurants en things to do: Pura Vida guide
Omdat Nathalie de afgelopen weken heel vaak kip met rijst gegeten heeft, verheugt ze zich er enorm op om uit eten te gaan en een lekker stuk vlees of vis te kunnen eten.
Nu treft ze het want in de omgeving van Ojochal, bij het huis, zijn er veel aanbevolen restaurants zoals je kunt zien op de lijst van Tripadvisor.
Voor Sebastian laten we thuis een goed gevulde vriezer achter dus die hoeft ook niet om te komen van de honger.

Zaterdag 9 augustus gaan we na het ontbijt wat boodschappen doen. Er is ook een Walmart in Alajuela dus ik ben erg benieuwd wat ze daar verkopen en of het vergelijkbaar is met de Amerikaanse Walmarts. Daarna gaan we op weg naar de villa.
We hebben contact gehad met het management bureau in Costa Rica en zij wachten ons onderweg op en rijden vooruit naar het huis toe zodat we niet hoeven te zoeken.

Donderdagavond begint de vakantie al doordat we bij Van der Valk in Düsseldorf gaan overnachten. Hier kan de auto dan de gehele periode geparkeerd blijven.

Costa Rica here we come ..........